donderdag 21 augustus 2008

Taxi

Ben nog nooit zo moe geweest in m'n leven... Gisteren uit geweest tot 04:00 en vandaag ging de wekker al om 05:45 om mijn vlucht van 7:50 naar Indonesie te halen. Ik neem de taxi naar Singapore airport en besluit een vriendelijk gesprekje aan te knopen met de taxtchauffeur. Het voordeel van Azie is dat je een gesprek kan voeren in de helft van het aantal woorden. "How long is it to drive to the airport?" "Do you have any kids?".

De chauffeur is een Chinees die al z'n hele leven in Singapore woont. Hij heeft twee kinderen, een jongen van 11 en een meisje van 13. Ik vertel hem dat we ook een jongen en een meisje hebben. Er is een klik! Alles gaat goed totdat ik hem vraag hoe het is om in Singapore te leven. Dat was kennelijk een onderwerp waar hij al heel lang over nagedacht heeft. "Life in Singapore very hard, Sir. Have to work day and night... I am very tired you know... Always tired!".

Dat was duidelijk niet de goede vraag om aan een taxichauffeur in Singapore te stellen. En hij is niet meer te stoppen: "Each year I hope I can take family on vacation, maybe 4 or 5 days. Life is very hard! I am very tired!". Ik bedenk me dat het een realistich scenario is dat deze man op ieder moment volledig kan doorslaan en er een einde aan kan maken.

Het zal wel aan mijn slaapgebrek liggen maar de tweede vraag die ik stel is
"What is the income tax in Singapore?". Er komt stoom uit zijn oren. "Income tax only 15% but Government stealing my money! They steal my money you know. Have to pay for everything: fines, gas, tax! I pay $400 each month for airco and phone bill. And my appartment very small. Life here is very hard you know and I am very tired! zegt hij terwijl hij met z'n handen zwaait en slaat op z'n stuur.
Hij heeft nu al 3 keer in 1 minuut verteld dat hij moe is. Ik ben ook moe omdat ik gisteren tot 04:00 ben gaan stappen maar ben inmiddels wakker genoeg om te beseffen dat het wellicht niet verstandig is om dat feitje met hem te delen.

Bij aankomst op de airport geef ik hem mijn creditcard. Hij haalt 'm door de machine en slaat een diepe zucht. "Stupid machine, don't work! I have been calling credit card company you know... Machine never works!". Hij is witheet en slaat op het machientje. Snel pak ik wat Singapore dollars en betaal hem in cash. Hij geeft mij een kaartje. Als ik morgen terug kom uit Jakarta kan ik hem bellen dan pikt hij me op. Misschien, als ik morgen besloten heb een eind te maken aan m'n leven doe ik dat wel.

1 opmerking: